Α Ορισμός της ποίησης; Θα πρέπει να έχει όσο υπάρχουν άνθρωποι που τον αγαπούν. Ορυχεία, σήμερα μπορώ να το δανειστεί πάνω από το κεφάλι της οικογένειάς μου, σκέφτηκε τον ποιητή Roberto Juarroz :
"... Ποίηση ... αποτελεί αναπόσπαστο και τελευταία σκέψη είναι η σκέψη που αισθάνεται, σκέφτεται ότι δημιουργεί, είναι το ρήμα και μεταμορφώνοντας το άνοιγμα στο κάτω μέρος. Oublit Ποίηση ... ότι δεν βαθιάς σκέψης μεταμορφώνει, ως βαθιά αγάπη. "
Και ο Γκαστόν Μπασελάρ , φιλόσοφος της επιστήμης και της ποίησης, να πω (Η διαίσθηση της στιγμής »): ... ο χρόνος είναι κάθετη ... ποίηση είναι πλέον σταθεροποιημένα όπου αυτό είναι σύμπτωση, από την παραγγελία , αποδεικνύουν ότι η ποιητική στιγμή έχει μια μεταφυσική προοπτική, η ποιητική ... τη στιγμή είναι μια αρμονική σχέση των δύο αντιθέτων ... όπου αντιθέσεις σύμβαση αμφιθυμία συγκινημένος, ενεργό, δυναμική, ποιητική μυστήριο είναι andogynie. "
Για μένα, ο έπαινος του αδύνατου, είναι η υπηρεσία που μπορούμε, ίσως πρέπει, πηγαίνετε στην Ποίηση. Ρομπέρτο θα έλεγε: «Η ποίηση είναι μια επικίνδυνη και οραματιστής προσπάθεια να εισέρχεστε σε μια περιοχή που έχει πάντα ανήσυχος και αγχωμένος άνθρωπος:. Ο χώρος του αδύνατου φαίνεται μερικές φορές ότι και ο χώρος του απερίγραπτη"
; Προσπάθεια να διευκρινίσει το πεδίο εφαρμογής και προσέγγιση στην ποίηση, Εδώ είναι μια άλλη, από την πένα του Yves Bonnefoy : «Οι λέξεις δεν προσφέρουν το πλήρες νόημά τους, μόνον εάν είναι« εκεί έξω », να ορίζοντα, καθώς σχεδιάζουμε αυτό που λένε. Ποίηση είναι ... να φέρει στο φως "ό, τι τα μάτια δεν διακρίνουν από εδώ."
Αλλά το μεγάλο πάθος μου: Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ , ανακάλυψη του αργά - αλλά ίσως να ήταν απαραίτητο να παίρνω τον εαυτό μου πρώτα από το μπουκάλι - και των οποίων τα γραπτά και τη φιλοσοφία με μένα ανά πάσα στιγμή, τώρα, ως ο χαρακτήρας έχει κατακτήσει όλες τις πτυχές της πολυ-μοναδικότητά μας. Σύντομα θα υπάρξουν στη σελίδα μου "σπίτι-σπίτι", το blog μου, ένα αφιέρωμα «επί λέξει».
Και τότε, αυτός που είναι για μένα το ίδιο μάταια, δηλαδή ως ο αδιαμφισβήτητος master στο πεδίο της καθολικότητας στην έννοια της «διάλειμμα», ακόμη και στο Διαχρονικό, που είναι να πούμε ότι άλλες ιδιοφυΐα, Χαλίλ Γκιμπράν. Όλα της δουλειάς του, σε ό, τι κατέχει ως την τελειότητα της μορφής, τόσο βαθιά όσο η ανθρωπότητα και η πνευματική όραση, ήταν πολύ περισσότερο και θα είναι "ένα τραγούδι της Παρηγοριάς" στην εποχή μας χάος και η μετατροπή από όλες τις απόψεις. Για Γκιμπράν ακολουθεί επίσης μια είσοδο-αφιέρωμα στο blog μου.
Εδώ είναι τελικά μια άλλη φωνή, τη φωνή ενός μεγάλου στοχαστή της νεωτερικότητας μας, μετά το πεδίο της φιλοσοφίας και της επιστήμης, δηλαδή ο Carl Friedrich von Weizsäcker:
"Η τέχνη είναι μια αντίληψη της μορφής (Gestalt) με τη δημιουργία αυτής της μορφής." Ο καλλιτέχνης επιδιώκει την ιδέα για την εμφάνιση. Αυτό είναι γιατί η τέχνη δεν μπορεί να πει ψέματα. Ο καλλιτέχνης ακολουθεί την εσωτερική φωνή, που διδάσκει την άμεση και κατανοητό, εφόσον το ζήτημα, δίνοντας εντελώς για τη δική του θέληση. Συνεπώς, η σημασία της τέχνης ανθρωπολογική φαίνεται μεγαλύτερη από εκείνη της επιστήμης.
Για ποίηση, για παράδειγμα, θα έλεγα ότι είναι μια γλώσσα ενταθεί. Είπε ότι η γλώσσα των χειρονομιών γίνεται σχήματος, γνωστά σύμβολα. Τραβιέται και ειπώθηκε από αυτό το λήθη του εαυτού μας και ποια είναι η καθημερινή έκφραση δει ξανά έτσι όπως είναι. Ποίηση ζει στην ένταση της επιθυμίας για τη συλλογή, με άμεσο τρόπο, την έννοια του σημείου από τη διαφοροποίηση με μεγαλύτερη σαφήνεια την έννοια του σημείου.
Γι 'αυτό είναι διασκεδαστικό, όπου καθημερινή γλώσσα είναι σοβαρή. Αλλά αυτό το παιχνίδι έχει μια σοβαρή καθημερινή γλώσσα που ποτέ δεν φτάνει.
Με αυτή την έννοια, πρέπει κανείς να παραδεχτεί την αλήθεια της ποίησης, όπως η επιστήμη, αλλά οι αλήθειες τους είναι διαφορετικές. "Σε: επιστήμη και φαντασία , Albin Michel / Πόλη των Επιστημών και Βιομηχανίας
